BoOkWoRm

Takintilar ve çoğu zaman takintilara takmalar. Ve ev hanımlığı hiç bana göre değiiiiiiiiilllllllll...

2009-06-09T00:39:00.010+03:00

Acayip takıntılarım vardır benim. Ya da belki çoğu insanda bulunanlardan... Örneğin: Yastığım benim ayrılmaz parçamdır ne o benden ne de ben ondan ayrılabilirim. Sabah aldığım gazeteyi kimse benden önce okuyamaz, gıcık olurum gıcık! Şu okuma olayına fazla takıntılıyım galiba. Aldığım romanları ve kitapları (ki bi sürü var şu anda okunmamış) kesinlikle kimse benden önce okuyamaz, nefret ederrim. O kitabın bi köşesinin yıpranması daha doğrusu benim ona onca parayı vermem ve birisinin onu benden önce okumuş olması düşüncesi. :) Diyelim ki uykum geldi yatıcam ve ışık açık eğer o ışığın kapanması istiyorsam kapanacak, eğer kapanmazsa elimden her türlü şirretlik gelir. Çünkü takmışımdır o ışığa. Çünkü ben uyuyacağım ve o ışık beni fazlasıyla rahatsız ediyordur çoğu zaman etmemiş olsa bile. Ne yapar yapar kapattırırım ucunda sinir kırıizleri geçiriyo veya tam dayaklık pozisyona düşsem bile:) Düşün şimdi, bir şarkı duydum ve çok hoşuma gitti, sen de 1 hafta ben diyim 1 hafta çok az 2 ay, o şarkı dilimden düşmez ve iki aydan sonra da ara ara mutlaka söylerim. Örnek şarkılar: Fayray; Tears, baby if, Cem adrian; bana özel, X Japan; crucify my love, Yann Tiersen; Monochrome, Rue Des Cascades... vs. vs. Gördüğünüz gibi hepsi slow parçalar, dilime dolanan canlı parça çok azdır. Ajda pekkan; Sana Ne Kime Ne. gibi gibi... Klasikleri seviyorum.. Kalk leyla kalk daha yemek yapacaksın.. Anne nerdesiiin. Takıntıdan çıkıp anneye geldik. Ama valla billa seni şimdiden çok özledim annemmmmmmmmm:( Kesinlikle evin sorumlulukları yüzündne değil seni özlemem:) dersem yalan olur. Ama iyi ya bu benim için iyi hayat tecrübesi, iyidir. Karnım acıktı:(

Öyle işte

2009-06-05T01:51:00.004+03:00

Şu sıralar çok yoğunum. Fazla yazamıyorum. Ancak canım çok sıkkın olduğunda yazıyorum. Zaten yazılarımdan da belli oluyor bu.:) Annem memlekete gittiği için evde bütün sorumluluklar benim üzerime kaldı. Ama artık ev çok sessiz ve işte buna ihtiyacım vardı! Günlerim oldukça stresli geçiyor. İnsanlarla uğraşmak gerçekten de çok güç. Sinirlisi, alınganı, hassası, binbir çeşitlisi... Geçen günlerde "Twillight"ı izledim. ÇOk beğendim filmi. Beni o kadar etkiledi ki anlatamam. Stephenie meyer'in 2. kitabını "new moon" siparış verdim. D&R ve diğer kitapçılarda kitabın raf fiyatı çok pahalı. 25 tl! İnternetten 14 küsüre aldım ve yanında "Amelie Nothomb"un şahane kitaplarından biriyle çok çok daha ucuza geldi. Yaşasın internet!

Başlıksız

2009-06-02T02:18:00.004+03:00

Söylenecek sözler, söylenmeyecek sözler hapishanesinde kilitli, anahtarı ise o derin gölün dibinde. Anlatmak istediklerin çoğaldıkça, anlatamadıkları da çoğalıyor. Ve kimse yok... Kimse yok... Sessizliğin o derin çığlığında, uğultularla başına ağrıtıyor yalnızlık. Kapısı açık dört duvar, hapishane zannettiğin saray, saray zannettiğin harabe ve sadece sessizlik. Bitmişliğn anatomisi. Zaresizliğin fizyolojisi ve insanların psikolojisi.. Sadece kısa cümleler bunlar söyleyemediğim yazıya döktüğüm.

"Yapıştım yakana hayat. Sonunda zayıf noktanı yakaladım. Ne istersem vereceksin bana, sadece insan olduğum için. Fani kurallarınla, küçük hokkabazlıklarınla beni engelleyemezsin. Çünkü sen fanisin, benim içimde ise sonsuzluk var..."

neva Ilgın Olut s 168

melankoliler.............

2009-05-24T20:26:00.004+03:00

Hiç espiritüel değilimdir, espiri yapamam. Hazır cevap değilimdir, bana lap konduğunda lafı şap diye yapıştıramam. Acı çekmeye bayılırım. Başım ağrıdan çatlasa da ayağa kalkıp ağrı kesici bulmanın derdinden, çekirim paşa paşa ağrımı geberene kadar. Sosyal değilimdir, a.sosyallerdenim. Sosyal olma isteği içerisinde fakat zaman bulamama derdinde. Bazen a.normal, bazen a.bsürd... Gülünce 30 + 2 vampir dişimi görebilirsiniz, buna çürüklerde dahil. Ruh bunalımları, melankoliler, isyan, tembellik, çok zor beğenme, farklı olma isteği, aşık olma isteği, ama erkekleri iğrenç, korkunç, vefasız, duygusuz ya da o kelimeyi bulamama.. Sevse de karşısındakine hiç belli edememe, o kişide bi kıvılcım olsa bile hareketleriyle bunu söndürme...

==Kısa Bir Hikaye==

2009-05-16T02:09:00.003+03:00

Sonbaharın derin yalnızlığında derin bir ormanda başlıyor hikayemiz. Kahramanımız sonbahar yaprakları gibi, oradan oraya savrulan genç bir kız. Kimileri sonbaharın hüzün ayı olduğuna inanır, kimileri huzur, kimleri ise sonbahar yapraklarını çiğneyerek yoluna devam eder o'nu umursamadan, bizim kahramanımız gibi. Aslında yazarınız bunu neşeli bir hikaye yapmak niyetinde. Ama sanırım kalem onunla aynı fikirde değil. Fikir çatışmalarına tanık olabilirsiniz aldırmayın. :) Gelelim sonbaharın yapraklarını çiğneyen genç kızımıza. Hikaye başlıyor. Sıkı durun! O, o sadece bir varlıktı kimilerine göre. Yer , içer ve yaşardı bir amacı olmadan. Ama, birileri o "kimileri" gibi düşünmüyordu. Her varlığın bir amacı vardı. Farkında olmasa da o amaca hizmet ediyordu... diye süre gelen kitabın sayfasını kapadı lale ve yüzünde kocaman bir gülümsemeyle trendeki insanları incelemeye başladı. Gülmek o'na yakışıyordu. Hemde çook. Trende herkes ayrı bir dünyada diyebilmek isterdi, ama öyle değildi. Herkes birbirini inceliyordu.:) Karşısında onu inceleyen yaşlı teyzeyi o zaman farketti. Kimbilir o'nun hakkında ne düşünüyordu. Merak etti. Tabii o'na baktığını görünce gözlerini kaçırdı, saçlarına aklar düşmüş teyze. İnsanların ne düşündükleri bu kadar önemli mi ki? diye düşündü lale."Teyze benim hakkımda ne düşünüyorsun?" diye sorsam, "ayol ne diyorsunn ne bileyim ben" ile cahilce bir cevap mı verecek?... yoksa, hadi bi kıyak geçeyim garip saçlı, toplum kurallarına uyumsuz giyen şu kıza da gerçekleri söyleyeyim. "Ayol bu ne hal kızım darılma ama olmamış, senin gibiler yüzünden diğer gençlerimizin ahlağı bozuluyor... Bla bla bla... Türkçesi dır dır dır dır... Yok vaz geçti lale sormaktan, alabileceği cevap seçeneklerinin en kötülerini tercih ettiği için.:)
Trenden indi ve hikayemizin başladığı yere, ormana doğru yürümeye başladı. Düşüne düşüne, şarkı söyleyerek. Kırmızı başlıklı kızın hikayesini anımsayarak, bayağı derinlere gitti ormanın hiç farketmeden. Ama oda ne? Karşısına kurt çıktı. Yok yok o bildiğiniz kurtlardan değil! Hani şu kırmızı başlıklı kızdaki kötü kalplı kurt! Hayhayyyyy diye kendi kendine gülerek ormanda bir kütüğün üstüne oturdu kırmızı başlıklı kız ayy pardon lale. Nokta. Yazarınız bu berbat içerik yoksunu hikayeye devam etmeyi reddediyor. Başka bir hikayede buluşmak dileğiyle...

sevgilerle leyla

2009-05-15T02:08:00.005+03:00

Suskun kalmak bazen daha iyidir konuşmaktan, anlatmak istediklerini anlatamıyorsan. İçinde barındırdığın sevgileri dışa vuramıyorsan. Anlatmak istediklerini biriktiriyorsan kendinin bir köşesinde ve o zamanı bekliyorsan. Koca bir ağrı dağı yaratmışsın da haberin yoksa. Hep erteliyorsan senden bir şeyleri, yılları suçlayarak. Zaman avuçlarının arasında narin bir tüy tanesi küçük bir rüzgarla ellerinden giden. Gerek yok üşümek için kışın gelmesi... Senin gitmen yeter...

İLKBAHAR

2009-04-25T00:31:00.003+03:00

İlkbahar geldi. Ağaçlar çiçek açtı. İşyerimin penceresinden seyrettiğim o güzel ağaçta yemyeşil oldu, daha bir ay öncesine kadar kupkuruyken. Arada bir gözüme takılıp umudumu tazeliyor, hala birşeyler için geç olmadığının. Her sonbaharda kaybettiği yapraklarını ilkbaharda yeniden bürüneceğini bilmenin huzuru var onda. Bilmenin huzuru, emin olmanın huzuru. Budansa dahi dalları budakları, yeniden bir yerden şiv vereceğinin umudu. O kadar güzel ki... Bakmasını bilene...

2009-04-06T19:06:00.002+03:00

Ben her ne kadar az kaldı dönüyorum blog alamene desem de inanmayın şimdilik. Bilgisayarım bir aydır tamirde ve hala alamadım. İnternete boşu boşuna para vermekten de yoruldum . Kapatıcam artık sanırım. İnternet cafeden de Yazılmıyoki. Neyse ümidimi kesmedim yakında alırım herhalde bilgisayarımı. Umarım!!!!!!!!!!!

.......

2009-01-24T16:31:00.003+02:00

yarım zamanlı çalışmaya başladım. Ve dizüstü bilgisayarım bozulduğu için de internete giremiyorum.:( bilgisayarımı ancak maaşımı alınca yaptırabileceğim. Yakında görüşürüz yeni yazılarla.

ÇOCUK KATİLLERİ!!!!!!!!!!

2009-01-08T17:29:00.007+02:00

Filistin'i izlerken göz yaşlarıma engel olamıyorum. İsrail'in zulmü başladığından beri her gün televizyon başında hüngür hüngür ağlıyorum. O kanlar içindeki masum bebekler, o sapsarı saçlarıyla belkide ileride ne hayalleri olan küçük kız, o kucağında çocuğunun ölü bedeniyle hastaneye koşan çaresizlik içindeki baba, feryat figan bağıran insanlar, yardım isteyen insanlar, o korkular içindeki masum çocukların gözyaşları... Sözlerin yetersiz, mitinglerin yetersiz, boykotların yetersiz olduğu bir manzara bu! Çocukları öldürüyorlaar!!!!! Bebekleri öldürüyorlaaar!!!!!!!!!!! Niçin insanların sesi bu kadar cılız çıkıyor? Bu savaş mıdır, yoksa katliam mı? Siyonist israil soykırım yapıyor!!! Nerede, insanlar nerede? Nerede batının o, bir hayvan incinince bar bar bağıran ortalığı velveleye veren, hayvan hakları savunucuları! Niçin sesleri çıkmıyor! Öldürülen, KATLEDİLEN (!) BİN Filistinlinin bir hayvan kadar değeri yok mu!!?? Almanların onlara yaptıklarını onlar Filistin'e yapıyorlar. Ülkelerini geri isteyen, özgürlük isteyen, onların son nesil silahlarına taş atan, en argo tabiriyle "kıç kadar bir yer"e tıkıştırılan Filistinliler... Lanet olsun sana israil lanet olsun!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! O küçücük kundağındaki masum bebelerin ahı bir bir tutsun...

Artık en ufak şey bile ağlamam için yeterli oluyor. O yavrucakları öyle görmeye dayanamıyorum. Allahım n'olur onlara yardım et. Hayvan hakları için bar bar bağıran kulların, bu katliama sessiz kalıyorlar. Dünya suskun içinde yanan ateşe!

1946'da başlayan Yahudi yerleşiminin 2000 yılında geldiği nokta! Yeşil alanlar Filistinliler'in topraklarını, beyaz alanlar ise İsrailliler'in topraklarını göstermekte. Yakında o küçük yeşil alanlarda tarihe karışacak gibi.

Ve Filistinim diye ağlayarak şiirini söyleyen küçük kız. O'nu izlerken hüngür hüngür ağladım...

http://www.youtube.com/watch?v=iszbLbUf-OA&feature=related

İsrail ürünlerini boykot ediyorum ve ediyoruz! Sizde katılın ve Filistinlilerin üzerine düşen bombalara katkı sağlamayın.

LÜTFEN, TÜKETİCİ HAKLARI MERKEZİ'NİN SİTESİNE GİRİP ORADAKİ MEKTUBU YOLLAYIN.

www.tumer.org

Sil baştan... +++...Yeni Yıl...+++

2008-12-31T13:42:00.009+02:00

Yeni yıl... Yeni yıl...

Çok küçükken, on sekiz yaşıma basacağım günü sabırsızlıkla beklerdim ve belkide her kız gibi "hele bir on sekiz yaşıma geleyim kaçıcam bu evden, ayrı eve çıkacağım" dediğimi hatırlıyorum. On sekiz yaşına geldim, geçtim, solladım bile... Hayatın acımasızlığını gördüm. Tutunacak bir dalın olmadığında nasılda seni zorladığını, üzerine üzerine geldiğini gördüm. Ailemin kıymetini tekrar ve tekrar anladım...

Her yeni yıl, her yeni yaş demek. 2008'de 21'dim, 2009'da 22 olacağım.... Her yeni yılınızı dolu dolu geçirin. Yaşamınızı sevgiyle doldurun. Sevgisiz hiçbir şeyin kıymeti yok, ne paranın, ne malın, ne süsün...

Klasik bir şekilde hepinizin yeni yılı kutlu olsun. Ben yeni yılı sıcacık evimde oturup çerezlerimin başında geçireceğim. Dışarı çıkıpta eğlenmek neymiiiiş:( Hem hava buz gibi, mazallah hasta olurum yine, sonra al başına belayı. Halimden tamamen memnunum... dersem yalan olacak! Amma velakin şikayet etmeyeceğim. Ben böyle çok çok iyiyim:(... ( Şikayet etmeyeceğim diyene bak!) Bütün sene boyunca ne yapacağım belli oldu. Evde oturup çerez yiyeceğim.:)

Yeni yılda bütün dileklerinizin gerçekleşmesi, beyaz atlı prensini bulmayanların bulmalarını, hayallerindeki kadını hala bulamayanların da bulmalarını, sevdiklerinizin sağlığını ve herşeyin çok çok iyi olmasını diliyorum...

2008'i resetliyoruz. Hoşgedin 2009! Senden daha fazla sevgi, daha daha fazla mutluluk, kardeşim ve ailem için sağlık ve Japon stili 3G uyumlu yeni bir telefon istiyorum.:D :D (iphone olmasın lütfen o hiç hoşuma gitmiyor.) Hani şu kare kapaklı olanlardan! Çok fazla birşey istemiyorum canım... ^_^

Tanışma faslı ve köyüm

2008-12-14T23:37:00.008+02:00

Hastalıktan başımı biraz kaldırmışken, aklıma da yazacak hiç bir şey gelmiyorken ve hala tanışma faslına geçmediğimi anlamışken... size kendimden bahsedeyim.

Aslen azeri uyrukluyum. Doğma düğüme İstanbul'lu iki kültür arasında sıkışmış bir kızım.
Elinde binbir hüner olaan annem ressam, iyi bir terzi, ev kadını, anne ve görüp görebileceğiniz en sabırlı insanlardan biridir:) Ben ise henüz bir baltanın sapı olamadım. Sadece sessiz çırpınışlarım var. Bazen böyle bir anneden benim gibi kız...!! Düşünüyorum da çekiyorum annemi köşeye "Annee itiraf eet beni yetimhanedan aldınız dimiiii???":D Yanlış anlaşılmasın beynimde bir sorun yok, sorun tembelliğimde!! Sonra iki abim birde Yusufum var.

Ailemin hepsi azerice konuşur (abiler hariç) ben ise konuşamam. Onlar da düzgün Türkçe konuşamazlar:D Ben azerice konuşunca da alay ediyorlar:( Hahahahaha kısasa kısas bende onların Türkçesiyle:D Yavv hastalıktan mı ne kendim hakkında aklıma birşey gelmiyor:D

Biraz daha gerilere (çoook gerileree) gidecek olursak dedelerim, soyum 1925'te son bulmuş kaçar hanedanlığına kadar uzanıyor. İran'da Kaçar hanedanlığının yıkılmasıyla şah'ın kardeşi olan dedem (Yani büyük büyük dedem) mecburen Türkiye tarafına göç etmişler (kaçmışlar mı desem). İran'a sınır olan Iğdır'a gelip bir köyüne ailece yerleşmişler. Ve onların gelmesiyle köyün ismini "kaçar" diye değişmiş. Zamanla değişip (Azericenin hüsranına uğrayıp) "kacer" olmuş. Daha sonra kaçar köyü çok sıcak olduğu için başka bir köye "Ekerek" bugünkü ismiyle "Üçkaya" (üçkaya ismini köyün girişinde bulunan üç büyük kayadan alıyor. Ekerek'i ise şu anda hatırlamıyorum.) köyüne yerleşmişler. Öyle işte. Son kuşakta bizleriz. Ben üçkaya'yı güzelliği yönünden çok seviyorum. Doğası harika, bir gölü ve çayı var. Her taraf yemyesildir. Köy halkı yabancıya arsa satmıyor. Antalyadan ve bir çok yerden almak isteyen olmui özellikle gölün yanındaki arsaları ama ıhhh satmazlar. 2007 yılındaki gezimden fotolar koyuyorum. Bakın bakalım.

Burası küçük gölümüz. Resimlerin boyutunu ayarlayacak vaktim yok. Yarım yarım çıktı ama neyse.

Lavantalar harikaaydı.

Iğdır'da üç azınlık yaşıyor. Azeriler, Ahıska Türkleri ve kürtler. Ama çoğunluk azeri.

Karşıdaki ev teyzemin evi. Köy yazlıkçıların mekanıdır. Her yaz istanbul'dan yurtdışından gelenlerle dolar taşar.

Buda benim elim orada ne arıyosa :D

Köy dağların arasında aşağıda fotoda görebilirsiniz. Fotodakiler yeşilli olan ben ve canım kuzenim.

Taa uzaklarda başka bi teyzemin yazlığı. Çatısı gözüküyor sadece.

Bunrası alabalık tesisi. Et ve balıkla arası olmayan ben lezzetli alabalıktan tam 2 tane yemiş bulundum:D Bütün kuzenler top oynadıktan sonra mutlu bitkinliğimizin resmi. Ve çocukluğumu yeniden yaşadığım an:) Üzeri kırmızı yazılı siyah t-shirt'lü cici kız ben oluyorum^^

Buda ziyafet soframız. Çeken ben olduğum için yokum.

Köyde bir sürü volkanik mi desem neyse kaya var. Kaya manyağı olmuştum nerde görsem gelin gelin burda fotoğraf çektirelim diyordum:D. İstanbul'un görmemişi kaya görmüş:D

Buda elmaaa:) daha bir sürü resim var ama ben yoruldum. Bu kadar yeter.

Çok eğlenceli bir yazdı bizim için. Eeee nasıl beğendiniz mi?

Bir Grip Yazısı (Bir Garip grip Kız)

2008-12-10T19:15:00.008+02:00

İnsan grip ise yazacağı en iyi yazı o'nun hakkındadır. Evet arkadaşlar grip dosyasını açıyorum: Nesin sen grip, nasıl oluşursun, neden benim gibi garibanları bulursun? öğreniyoruz bakem=)

Grip üst solunum yolunun viral bir enfeksiyonudur. Influenza çok yaygın olarak görülen bir hastalıktır. Kuluçka süresi genel olarak 2-3 gündür. Klasik belirtiler baş ağrısı, yorgunluk, boğaz ağrısı, burun akıntısı, hapşırık ve kuru öksürüktür. Mide bulantısı ve kusma özellikle çocuklarda meydana gelebilir. Ateş çoğu kez 38°C nin üzerindedir. Belirtiler genellikle 2-3 günden sonra hafifler.

Grip ile Nezlenin arasındaki farklar;

Belirtiler

Nezle

Grip

Ateş

Baş ağrısı

Genel vücut ağrısı

Yorgunluk

Tıkalı burun

Hapşırma

Boğaz ağrısı

Öksürük

Nadir

Hafif

Genellikle

Nadir

38-39° C

Sürekli

Genellikle

2-3 Hafta

Bazen

Genellikle

Antibiyotikler viral enfeksiyonlarda etkili değildir. Kullanılmasının bir yararı yoktur. Antibiyotiklere ancak bakterial komplikasyonlar (sinüzit, orta kulak iltihabı v.s) geliştiği zaman ihtiyaç vardır. Ağrı kesiciler, ateş düşürücüler ve antihistaminikler şikayetlerin azalmasında yardımcı olur. (rutin olarak aspirin kullanılması tavsiye edilmez)

Evet antibiyotik almıyoruz ve bol bol c vitamini tüketiyoruz. Annemin tavsiyelerinden biri limonu sıkıp içine tuz ilave edip yudum yudum içmeniz. Biraz yaksada (ki olması gereken o) boğaza gerçekten iyi geliyor. Ama benim her zaman söylediğim gibi boşveeer. (Bazen çok kendinden geçmiş oluyorum. Bakmayın siz bana=) Doktora gidin ve bol bol dinlenin. Eğer benim gibi ilaç kullanmaktan nefret ediyorsanız, uzun bir süre çekeceksiniz.=( Benim çektiğim gibi. Allah akıl versin bana. Sevmiyorum işte n'apıyım. Hasta olduğumdan beri evde limon, portakal bırakmadım. Yakında iyileşeceğim inş. Grip olmamanız dileğiyle!!!

Bayram geldi hoş geldi^^

2008-12-07T19:50:00.003+02:00

Bu bayram da ötekilerinden pek bir farklı olmayacağa benziyor.Tek fark ben hastayııııım. =(((( Feci bir şekilde grip oldum. Görünüşü göre bayram boyunca mekanım ev. Dedoşun elini öpmeye de gidemeyebilirim. Bugün telefon açmış gelirken tercüman gazetesi de alın diyor. :)) Herkesin bayramını en içten dileklerimle kutluyorum. Ve bol bol büyük eli öpüp indire gandi yapabilmenizi diliyorum. Ki o yaşı ben çoktan aştım. Ahh ahhh nerede o çocukluğumdaki bayramlar! Şimdi çocuk olmak vardı.^^ Poşetimi kaptım mı önce bütün apartman sonra da bütün mahalle dolaşıp, poşetimi ağzına kadar şeker doldurup arta kalanları da ceplerime koyduğum, aldığım harçlıkları tekrar tekrar saydığım, sonra da doyasıya abur cubur aldığım o özlemle yad ettiğim günlerim. :D Çocukluğumu geri istediğim ender anlardan birisidir bayramlar... Benden başka çocukluğuna dönmek isteyen var mı?

Japonya'dan hediyeee...

2008-12-06T20:46:00.003+02:00

Günlerdir (Haftalardır mı desem?) beklediğim şeeey geldi!! Hediyeeeeem.^^ Fotoğraf makinam bozulduğu için resmini çekemedim, ama yakında yenisini alınca koyacağım inş. Neyse gelelim sadede, merakla paketi açtım. Veeeee canım arkadaşım bana doğum günü hediyesi olaraaak, (biraz geç olsada postada bazı sorunlar olmuş) neydii yaaa adını unuttum bak şu işe! hehh buldum! Capon işi "yelpaze ve telefon süsü" yollamış. Kendisine çook teşekkür ettim ki annemin kitap hediyesi dışında herkes doğum günümü bile unutmuştu.:) Sevdiklerinizin özel günlerini hiç bir zaman kaçırmamanız dileğiyle. Herkesin bayramını şimdiden kutluyorum.

İstanbul evimin içi...

2008-12-05T15:12:00.003+02:00

Şu sıralar evden pek çıkmıyorum. Ayrı kaldığım sürece hep, hele bir döneyim canım İstanbul'uma, eve girmiycem ve her köşesini arşın arşın gezicem dediğimi çok ama çok iyi hatırlıyorum amaaa...! Pek öyle olmadı. İlk günler taksim, sultanahmet vs. çok özlediğim yerlere gittim ama şimdi öyle bir uyuşukluğun içerisindeyim ki, öğlen 12'ye kadar uyuyup geri kalan zamanın ise nasıl geçtiğini anlamıyorum. Dün sabah 5'e kadar kitap okudum ve kitabı (Yüz yıllık Yalnızlık) bitirdim.
En sevmediğim şeylerden biri aydınlıkta uyumak ve allahtan güneş doğmadan uykuya geçmişim. Ve sabah telefonun o deli edici, çıldırtıcı, uykusuzlukta hiç ama hiç çekilmeyen sesiyle uyandım. Sımsıcacık yatağımdan gözlerimi zar zor açarak telefonu cevapladım. Yatağıma döndüm, 5 dakika sonra tekrar! O'nu da cevapladım sonra yine yine tekrar ve tekrar telefon çaldııı!! Sanki benim uykusuz olduğumu biliyormuşlarda nisbet yapıyorlarmış gibi! Dayanamadım kablosunu çekip çıkardım. Ohhh beeee dünya varmış=) 12'ye kadar uyumaya devam... İstanbul evimin içi oldu! Biri beni dışarı çıkarsıııııın....

Aşk sembolleri

2008-12-04T14:04:00.003+02:00

Yazıya ne gerek! onlar herşeyi anlatıyor.

3 aralık Dünya Özürlüler Günü

2008-12-03T15:33:00.001+02:00

Bu yazı ilk blog yazım.

Ve ilk yazıma canım kardeşimle başlamak istiyorum.

Sabırsızlıkla bekliyorduk doğmanı. Mecburen evde doğmuştun ve evde bir yığın insan... Ben ise meraklı gözlerle etrafı izliyordum bir yandan da dua ediyordum, "Allahım n'olur anneme yardım et."
Ve bir telaş, bir koşuşturmaca... Anlamaz gözlerle izliyordum. N'olmuş? Niye bu telaş?
Kardeşim nerde? Neden ağlamıyor? Sonra kardeşimin ağlama sesi yerine anneminkini duydum. Ve ardından sesler birbirine karıştı, herkes bağırmaya başladı, acele edin çabuuk... O kadar korktum ki, başladım ağlamaya bende 10 yaşında çocuğum. N'oldu kardeşime, yoksa...?

Ve aceleyle hastaneye götürdüler o'nu. Sonradan öğrendimki doğarken ağlamamış ve kalbi durmuş. Kalp masajı ve suni solunum yapmışlar, bir anda hıçkırmış ve kendine gelmiş yani bize dönmüş.

Ve hastaneden çıktın, evimize döndün sağlıklı bir şekilde. Sevinçle karşıladık seni. Ama hala bir ismin yoktu, hala bebek Çınar'dın. Düşündük düşündük bulamadık. Ne koysak, ne olsa? O anda canım Türkan teyzem yetişti. Hiç birimizin aklına gelmeyeni o dedi "Yusuf" dedi. Yusuf olsun he? Yusuf dünyalar güzeli Yusuf...

Yavaş yavaş büyümeye başladın. O kadar güzel bir çocuktun ki! Bir bakan birdaha birdaha bakıyordu. Sapsarı altın saçların, pamuk gibi bembeyaz tenin, fındık gibi yenilesi burnun ve zeytin gözlerinle tombiş kardeşimdin benim.

İlk kelimen şaşırtıcı bir şekilde Allah oldu. Sonra anne, baba, lila (benim ismim. Leyla)...
Bide ayıcıkların vardı sen koymuştun isimlerini,"Mimi ile Bıdı".

Daha 1'5 yaşındaydın alışverişten eve döndüğünde nasılda bağırırdın, baba ben geldim, yoldan geldim, arabayla geldim, hoş geldim, güle güle geldim... diye sıralardın. Koşup atlardın babanın boynuna.

Nasılda şarkılar söylerdin. Beraber söyleyip dans ederdik. Oyunlar oynardık.

Sonra kötü günler geldi bebeğim. Ailemizden bir kişi ayrıldı. Ve biz bir başımıza hayatla savaşmaya başladık. Daha 3 yaşındaydın. Dayanamazdıki o küçücük yüreğin bu kadar sıkıntıya! Soğukta kaldın, üşüdün bebeğim. Aç kaldın bizimle beraber bazen. Sonra hastalandın ateşin oldu 39. Karanlık kapkaranlık bir geceydi bebeğim ve çaresizlik içinde bir aile... Geç oldu anlayana kadar, koşuşturduk doktora. Havale geçirmişsin. Benim küçük meleğimin şarkıları sustu, lila'ları gitti. Konuşamadın sonra. Ve sanki seninle birlikte bütün dünya sustu. Bir umutla canım annem doktor doktor gezdi. Otistik dediler, Epilepsi dediler, sonra birde yaramazlığı, Hiperaktivite.

Şimdi yavaş yavaş konuşuyor canım Yusufum. Yemeği çok seviyor, resim yapmayı, müzik dinlemeyi... Bütün meyvelerin, sebzelerin, oyuncakların vede özellikle abur cuburların isimlerini vs. sayabiliyor. Fındığa= bındı, sucuğa=cucuk, yumurtaya=mumuyta vb. diyor. O kadar tatlıkı sucuk demesine bayılıyoruuuum! Araba, kamyon, otobüs elma vs. çizmeyi çok seviyor. Hareketli müziklere bayılıyor. Onun sevdiği şarkılardan bi cd yaptık. Her dinlediğinde zıp zıp zıplıyor(bu yüzden 1. katta oturmak zorundayız.) ve bu sebeple boyu yaşına göre çok uzun.

Büyüdün şimdi, 8 yaşındasın ve 12 şubatta 9 olacaksın, ama sen hala benim küçük bebeğimsin, aşkım aşkımsın. O kadar güzel, o kadar masum ve o kadar yakışıklısınki tırnağının bir parçasını dünyalara değişmem.

Seni o kadar çok seviyorumki! Canım kardeşim benim!!!